Geraldine Laurent Trio

İzmir Avrupa Caz Festivali tüm hızıyla devam ediyoru. Geraldine Laurent Trio konseri ,Ahmed Adnan Saygun Sanat Merkezi Küçük Salon'da 10 Mart'ta...


 Bir keşfedilişin Öyküsü



Aslında her şey Haziran 2005 gecesinde Calvi’de, liman civarında bir barda, üç gazetecinin beni dinlemesiyle başladı. Kim olduklarına dair hiçbir fikrim yoktu. O gece, bu sımsıcak festivalde sıkça görülebilen doğal bir caz oturumu oldu. Her zamanki gibi çaldım. Yaptığımla neden bu kadar ilgilendiler? Bunu bilemem, onlara sormak lazım.” 
Yazılarında veya mikrofon önünde cevap vereceklerdi.

Philippe Carles evine döndüğünde, Fransız “Jazz Magazine”deki başmakalesinde festivali şöyle yazdı: “Géraldine’in bu derin doğaçlamadaki, bop’un normal akışının dışına çıkan alto cut’ları, o Calvi gecelerinin caz hayatını alt üst etmesine sebep oldu.

Hemen bir ay sonra, Jazzman’in yayınladığı “Yeni Yetenekler” rehberinde, Pascal Anquetil şöyle uyarıyordu, “Dikkat! Bird ve Ornette arasındaki o ateşli alto sesiyle, ritim ve sesi bütünleştirmesindeki kaliteyle, bu alto tam bir ateş parçası. İcrasındaki cesaretle Géraldine, kişiliğinin ve müziğinin pırıltısını ortaya çıkarmasını biliyor.

Ocak 2006’da, Claude Carriére onu Fransız Radyosunun, France Musique (Fransız Müziği) kanalındaki, “Jazz Club”(caz kulübü) programına davet ederek onurlandırdı. Program La Fontaine adlı ( artık kapalı) Géraldine’nin Paris’te çaldığı bir caz kafeden canlı olarak yayınlandı. Patlama çok ani oldu. Herkes ondan söz eder oldu ve uğultu günden güne büyüdü. Ünlü caz çevrelerinde adı ses hızıyla yayıldı. Saksofonist Jean Louis Chautemp, Jazz Club’daki performansını dinledikten sonra “Jazzman” mecmuasında uzun ve büyüleyen bir makale kaleme aldı.

Makalenin sonunu Chautemp şöyle bitiriyor: “Géraldine bizi, geleceğin müziğinin caz olduğuna ikna etti. Israr ediyorum ve altını imzalıyorum. Géraldine deha bir şair. Géraldine her şeyi başarır, hatta imkânsızı bile. “Philippe Carles da Chautemp’ı takip ediyor ve o da “Le sax fort” başlığıyla, “Jazz Magazine”de aynı tutkuyla bir yazı yazıyor: “Altosu bir sihirli değnek hassasiyetiyle kıpırtısız gayzerler yaratıyor. Teşekkürler Géraldine.”

Bu övgü ve coşku seli alto saksafoncunun dengesini bozar mı? “Öyküsünün ivmesi onu etkiler mi? Ona dokunur mu? Onu şaşırtır mı? Her şey çok hızlı mı gelişiyor? O daha çok genç. Sıkılgan ve şeffaf fakat başını omuzlarının üzerinde dik tutmayı biliyor. Bunun sadece başlangıç olduğunun farkında ve daha çok yolu var. Patrice Caratini, Aldo Romano, Rene Urtreger gibi müzisyenlerin davetleri ve muntazam konserlerle halkın karşısına çıkıyor.


2006 da “Jazz’a Juan révélations”(Juan’s Jazz revelations) yarışmasında, birincilik Ödülü ve birkaç hafta sonra, “Django d’or”da( Altın Djangos) genç yetenekler kategorisinde kupayı kazandı. Ocak 2007’de Amerika Birleşik Devletleri’nde IAJE’deki ( Uluslararası Caz Eğitimi Derneği) performansından sonra New York Times gazetesinde fotoğrafıyla birlikte hakkında çok güzel bir methiye yazıldı. Acaba ne kadar ilerleyebilecek? Kendisi hakkında konuşurken hep “Calvi’ye gitmeden kendi hayatım vardı” diyor. 


Géraldine 1975 yılında Niort’ta doğdu ve müzisyen bir ailede büyüdü. Müziksel pedagoji uzmanı olan babası Jean Laurent’ın “Çocukluktaki Dil Geleneği ve Okullardaki Müzik Eğitimi” adında bir kitabı var. Müziğe piyano çalarak başladı ve 12 yaşında saksafonu seçti.

Müzik akademisinde Big Band’i keşfedince, şaşkına döndü bu ona “Caza çağrı” gibi geldi. Bill Evans’ın sadık takipçilerinden Piyanist Floris Nico Bunink’la çalışmalarından sonra 17 yaşında saksafonu bırakıp Müzikoloji bölümünü bitirmek üzere Poitiers Üniversitesine gitti. Dört yıl sonra bir daha bırakmamak üzere altosuna dönecekti. “O günden sonra bu enstrümanı çalmak çok keyifli oldu.


1999’dan sonra başta La Rochelle şehri ve yakın çevresi olmak üzere kendi kuartetiyle çalmaya başladı. 2000 yılında “TC Spectacle Compagnie”ye katıldı. Orada, sahne korkusunu atma, sahnede hareket ve sıkılganlıktan kurtulmayı öğrendi, kendi sözleriyle “Başkalarının bakışlarından ve hükümlerinden sıyrılabilmek için.” Aynı zamanda, ilk iki albümünün kayıtlarında da çaldığı, Fransız piyanist Christophe Joneau’ un dörtlüsünde çalıştı. 2005’ te her iki çaldığı trionun tanıtımını yapmak üzere Paris’e gitmeye kara verdi. Birincisi ki artık yok, Hélén Labarriére ve Eric Groleo Trio’su. “Bu trioyla sadece özgün besteler çaldım” diyor. İkinci trio da onun için değerli: Time Out Trio, davulda Laurent Bataille, çift bas ta Yoni Zelnik, Géraldine’in çok sevdiği ve eğlendiği bir oluşum. Bu birlikteliği Aldo Romano ve Francis Dreyfus da çok beğenir, böylece ilk kaydı olacak olan “Dreyfus Jazz”in yapımcılığını üstlenirler.


Géraldine Laurent, çoğu cazcıda olduğu gibi, sadece kendi narsist zevklerini beslemekten hoşlanan biri değildir. O, bu günlerin bir müzisyeni, kendi zamanının doğaçlamacısıdır, ki geçmişten ve gelecekten oluşan ancak sıkı sıkıya birbirine bağlı bir kompozisyonun iletişimcisidir. Birinci albüm bunun kanıtı: Genç altocu dinleyenlerini, caz geçmişinin (Rolly, Dolphy, Mingus) en iyi anıları ile şimdinin aciliyeti, gelenekleri, buluşları, kökleri ve benzemezlikleri, cefa ve gayreti arasındaki hiç bitmeyen oyunla büyülüyor.

İki itici gücüyle, son derece verici; fiziksel olduğu kadar da ruhsal enerji harcıyor. Kusursuz uygulama, tüyleri kabartan bir ritim, dolgun ve ateşli bir ahenk, doğal akışlı lirik ve her an riskli bir anlatım tarzı.

Ritmin, uyumun, melodinin aynı derecede hâkimiyeti, altosunda çalmanın ve söylemenin zevki… Bunlar tek kişide ender buluşan nitelikler.

İlk kayıt macerasında seçimini, iki arkadaşıyla birlikte sahnede çalabileceği bir repertuvardan yana yaptı. Bir özgün tema (A Quiet) dışında, dinlediği melodi ve plaklardan esinlendiği, az çalınan tınılara yer verdi. O melodileri cesaretle istediği hale dönüştürdü. Örneğin, Wayne Shorter’ın “Lester Left Town”undaki gittikçe hızlanmasına sonrada nasıl rahatça yavaşladığına dikkat edin. Ornette Coleman’ın parçası “Rejoicing” de, tempoyu ateşlerken ki özgürlüğü ve hassasiyeti. “I fall in love too easily” gibi bir baladı söylerken dinleyiciye hissettirdiği inandırıcılığı ve duygusallığı anımsayın. Her yeni tınıda Géraldine bizi, duraksamayan gelişmelerle yeni öyküler anlatarak büyülemesini biliyor. Bu yetenek sadece gerçek doğaçlamacılarda vardır.

2008 yılında Géraldine, davulcu Aldo Romano’un dörtlüsüne katıldı. Çift basta Henri Texier, klarnette Mauro Negri çalıyordu. Grup “Just Jazz” albümünü (Dreyfus Jazz/Sony) 19 Mayıs 2008 satışa sundu. 

Yorumlar

Popüler Yayınlar